← Όλα τα άρθρα
Οδηγός ασφαλείας · Μυστικά

Τα Claude Code, Codex και Cursor μπορούν να διαβάσουν το .env σου. Πώς να το σταματήσεις — και γιατί τα deny rules δεν αρκούν.

Τι μπλοκάρει η ρύθμιση κάθε εργαλείου, τι της ξεφεύγει και η λίστα ελέγχου που κρατά πραγματικά τα κλειδιά έξω από τη συνομιλία.

Ζήτα από το Claude Code, το Codex ή το Cursor να διορθώσει μια πληρωμή που αποτυγχάνει, και ένα από τα πρώτα πράγματα που θα κάνει είναι να ψάξει μέσα στο project σου. Το .env βρίσκεται στη ρίζα, δίπλα στο package.json. Μέσα του έχεις το secret key του Stripe, τον κωδικό της βάσης δεδομένων και το κλειδί σου για το OpenAI. Τίποτα δεν εμποδίζει το AI να το ανοίξει — και μόλις το ανοίξει, αυτές οι τιμές βρίσκονται πια μέσα στη συνομιλία.

Αυτό έχει σημασία για τρεις λόγους. Η συνομιλία στέλνεται στον πάροχο του μοντέλου. Το AI μπορεί να επικολλήσει μια τιμή που είδε μέσα σε κώδικα, σε ένα test ή σε μια εντολή. Και ό,τι επικόλλησε μπορεί να καταλήξει σε commit. Η έκθεση State of Secrets Sprawl 2026 της GitGuardian βρήκε ότι στα δημόσια commit που έγιναν με το Claude Code το ποσοστό διαρροής μυστικών ήταν 3,2%, έναντι 1,5% σε όλα τα δημόσια commit — περίπου διπλάσιο.

Κάθε εργαλείο έχει μια ρύθμιση που υποτίθεται ότι βοηθάει. Η καθεμία μπλοκάρει λιγότερα απ’ όσα υπονοεί το όνομά της.

Τι μπλοκάρει η ρύθμιση κάθε εργαλείου

Claude Code: deny rules

Το Claude Code σού επιτρέπει να απαγορεύσεις το εργαλείο ανάγνωσης αρχείων σε όποιες διαδρομές θέλεις, μέσα στο .claude/settings.json:

{
  "permissions": {
    "deny": [
      "Read(./.env)",
      "Read(./.env.*)",
      "Read(./secrets/**)"
    ]
  }
}

Αυτό σταματά το ενσωματωμένο εργαλείο Read. Η τεκμηρίωση του Claude Code για τα permissions λέει ξεκάθαρα ότι δεν σταματά αξιόπιστα το shell: τα deny rules για Read και Edit ισχύουν για τα εργαλεία αρχείων του ίδιου του Claude, «όχι για τις υποδιεργασίες του Bash». Έτσι, ένα cat .env, ένα jq . .env ή ένα script Python μίας γραμμής που ανοίγει το αρχείο μπορεί απλώς να περάσει από το εργαλείο Bash. Οι πρόσφατες εκδόσεις απορρίπτουν επίσης ορισμένες εντολές shell όταν τα ορίσματά τους αναφέρουν μια απαγορευμένη διαδρομή (issue #45200), αλλά ένα script που φτιάχνει μόνο του τη διαδρομή περνάει ανενόχλητο. Η λύση που προτείνει η τεκμηρίωση είναι το sandbox, που επιβάλλει τους περιορισμούς πρόσβασης στα αρχεία σε επίπεδο λειτουργικού συστήματος, για κάθε διεργασία που ξεκινά η συνεδρία. Αν μπορείς, ενεργοποίησέ το.

Cursor: .cursorignore

Ένα αρχείο .cursorignore κρατά τα αρχεία που αναφέρει μακριά από τη λειτουργία Agent του Cursor, το Tab, τις inline αλλαγές και τα @-mentions. Η τεκμηρίωση του ίδιου του Cursor λέει ότι δεν μπορεί να μπλοκάρει το terminal και τα εργαλεία MCP που χρησιμοποιεί το Cursor σε αυτή τη λειτουργία, και ότι πλήρης προστασία δεν είναι εγγυημένη. Όταν το Cursor τρέχει cat .env στο terminal του, το αρχείο ignore δεν ισχύει.

Codex: το sandbox

Το Codex τρέχει τις εντολές μέσα σε ένα sandbox που περιορίζει πού μπορεί να γράψει και αν μπορεί να βγει στο δίκτυο. Η ανάγνωση των αρχείων του project σου επιτρέπεται — το Codex τη χρειάζεται για να δουλέψει — και το .env σου είναι κι αυτό αρχείο του project σου.

Το μοτίβο

Κάθε ενσωματωμένη ρύθμιση κοιτάζει ένα εργαλείο ή ένα όνομα αρχείου. Ένα κλειδί μπορεί να διαβαστεί με καμιά δεκαριά διαφορετικές εντολές και να βρίσκεται σε άλλα τόσα σημεία εκτός από το .env: στο ~/.aws/credentials, στο docker-compose.yml, στο περιβάλλον του shell (env, printenv), σε ένα αρχείο CI, σε ένα config που έγραψε κάποιο CLI όταν έκανες login. Οι κανόνες που κοιτάζουν ονόματα πιάνουν την προφανή περίπτωση και χάνουν όλες τις υπόλοιπες.

Γιατί το «απλώς απαγόρευσέ το» δεν αρκεί

Η επικίνδυνη στιγμή δεν είναι όταν διαβάζεται ένα κλειδί. Είναι όταν στέλνεται. Ένα κλειδί που διάβασε το AI είναι πρόβλημα· ένα κλειδί που το AI έβαλε σε header ενός curl, έγραψε σε αρχείο test ή έκανε commit είναι περιστατικό ασφαλείας. Μια ρύθμιση που κοιτάζει μόνο ποιο αρχείο ανοίχτηκε δεν μπορεί να ξεχωρίσει τις δύο περιπτώσεις, ούτε να σου πει μετά ποια κλειδιά εκτέθηκαν.

Άρα ο έλεγχος που έχει νόημα κοιτάζει τι κάνει μια εντολή: διαβάζει κάποιο κλειδί; στέλνει δεδομένα προς τα έξω; κάνει και τα δύο μαζί;

Η λίστα ελέγχου που δουλεύει με κάθε εργαλείο

  1. Κράτα τα κλειδιά του production έξω από το laptop σου. Τοπικά χρησιμοποίησε δοκιμαστικά κλειδιά, με όρια χρέωσης. Ένα δοκιμαστικό κλειδί του Stripe που διαρρέει σού κοστίζει μια αλλαγή κλειδιού, όχι ένα payout.
  2. Άφησε πάντως ενεργές τις ενσωματωμένες ρυθμίσεις. Deny rules μαζί με το sandbox στο Claude Code, ένα .cursorignore, το προεπιλεγμένο sandbox του Codex. Σταματούν τις εύκολες περιπτώσεις χωρίς κανένα κόστος.
  3. Έλεγχε εντολές, όχι μόνο αρχεία. Στο Claude Code, ένα hook PreToolUse τρέχει πριν από κάθε εντολή, όποιο κι αν είναι το permission mode, και μπορεί να την απορρίψει. Ακολουθεί ένα ελάχιστο hook που απορρίπτει κάθε εντολή shell που αγγίζει αρχείο env. Στο .claude/settings.json:
    {
      "hooks": {
        "PreToolUse": [
          { "matcher": "Bash",
            "hooks": [{ "type": "command", "command": "~/.claude/hooks/no-env.sh" }] }
        ]
      }
    }
    #!/bin/sh
    # ~/.claude/hooks/no-env.sh — refuse shell commands that touch .env files
    cmd=$(jq -r '.tool_input.command // ""')
    if printf '%s' "$cmd" | grep -Eq '(^|[^A-Za-z0-9_])\.env([^A-Za-z0-9_]|$)'; then
      echo "Reading .env files is not allowed. Ask for the key's name instead." >&2
      exit 2
    fi
    exit 0
    Το exit code 2 απορρίπτει την εντολή και εξηγεί στο Claude τον λόγο. Είναι μια αρχή, όχι τείχος: εξακολουθεί να ελέγχει ένα όνομα, και το printenv το προσπερνά ανενόχλητο.
  4. Αν διαβάστηκε ένα κλειδί, άλλαξέ το (rotate). Θεώρησε ότι ό,τι έφτασε στη συνομιλία έχει εκτεθεί. Φτιάξε το νέο κλειδί, κάνε deploy με αυτό και μετά ανακάλεσε το παλιό.
  5. Παρακολούθα τη χρήση στον πάροχο. Ένα κλεμμένο κλειδί χρησιμοποιείται από τον υπολογιστή κάποιου άλλου, οπότε στο project σου δεν αλλάζει τίποτα. Αλλάζουν όμως τα νούμερα χρήσης στον πάροχο — δες πώς να τα διαβάσεις σε πέντε λεπτά.

Τι κάνει εδώ το ArgosBrain

Το Secret Guard του ArgosBrain τρέχει μέσα στα Claude Code, Codex και Cursor και διαβάζει κάθε εντολή για να δει τι κάνει με τα κλειδιά, όχι ποιο όνομα αρχείου αναφέρει. Για κάθε είδος συμβάντος επιλέγεις Warn (προειδοποίηση), Ask (ερώτηση) ή Block (μπλοκάρισμα). Οι προεπιλογές:

Όταν το AI…Προεπιλογή
διαβάζει ένα κλειδί και το φέρνει στη συνομιλίαWarn
γράφει ένα κλειδί σε αρχείο κώδικαWarn
στέλνει ένα κλειδί μέσω δικτύουAsk
διαβάζει κλειδιά και στέλνει δεδομένα έξω με την ίδια εντολήBlock
κάνει commit ένα αρχείο με μυστικά στο gitBlock
αλλάζει τις δικές του ρυθμίσεις για τα hookAsk

Το Claude Code μπορεί να σε ρωτήσει. Το Codex και το Cursor δεν μπορούν να απαντήσουν σε ερώτηση από έναν τέτοιο έλεγχο, οπότε σε αυτά το «Ask» σημαίνει ότι η εντολή απορρίπτεται και το AI ενημερώνεται ότι μπορεί να ζητήσει τα ονόματα των κλειδιών αντί για τις τιμές τους. Κάθε συμβάν εμφανίζεται στη λίστα με ένα κουμπί Explain: τι έγινε, αν υπάρχει κίνδυνος αυτή τη στιγμή, τι πρέπει να κάνεις. Ο χάρτης κλειδιών δείχνει ποιο κλειδί διαβάζει κάθε κομμάτι του project σου και ποια υπηρεσία ξεκλειδώνει το καθένα, ώστε όταν χρειαστεί να αλλάξεις κάποιο, να ξέρεις όλα τα σημεία όπου βρίσκεται.

Τι δεν μπορεί να κάνει: να δει άλλα προγράμματα εκτός από το AI — το install script ενός πακέτου, ένα build tool — ή να καθαρίσει ένα κλειδί που βρίσκεται ήδη στο ιστορικό του git.

Πηγές

GitGuardian, The State of Secrets Sprawl 2026
Cursor, Ignore file
Issue tracker του Claude Code, #45200: Read deny rules and Bash, με παράθεση από την τεκμηρίωση για τα permissions